Missen

27 november 2016

Tien, elf, twaalf tellen? Waarschijnlijk minder. Ik zie haar weglopen en besef niet helemaal wat gaande is. Ga ik mijn liefdesbronnetje werkelijk vier maanden niet kunnen beroeren? In dit met hoop doordrenkte moment bestaan mensen en de wereld om mij heen niet. Het enige wat ik wil, waar ik om smeek, wat ik nodig heb, is nog één maal haar blik, haar ogen ten teken van onze liefde. Gun mij de komende maanden van een liefdeloos gevangenschap te beginnen met een laatste oogwenk. Waarom gebeurt eigenlijk wat gebeurt? Anderhalf jaar geleden, in de embryonale fase van ons plan, was het idee om samen op pad te gaan. Ik was klaar met m’n studie en wilde gaan reizen. Natuurlijk konden we niet té lang zonder elkaar en er volgden gesprekken, hoe gingen we dit doen. Uiteindelijk zou zij -godzijdank- aan boord springen van mijn reizende schip zodat wij samen de wereld konden ontdekken.
Na een laatste kopje koffie -haar backpack had ze al afgegeven- gingen we écht afscheid nemen. Ik wist niet wat ik ervan moest denken, wat het met me zou doen als ik haar honderdtwintig dagen niet kon aanraken. Nooit kende ik een gevoel van tomeloos gemis, nooit zwolg ik in medelijden vanwege het gemis van een dierbare. Vaak, als ik iemand een poos niet had gezien, bleek diegene weg te zijn geweest. Dit was compleet anders.
Samen dus, samen reizen dat was het plan. Nu loopt zij, mijn liefdesbronnetje weg en blijf ik achter smachtend op een laatste blik. Ze is bijna bij de hoek, de wereld vertraagt. Nu zou het moeten gebeuren, en natuurlijk gebeurt het. Hoop verandert in geluk, onze liefde ultiem bevestigt. Mijn hart maakt een huppeltje.
Inmiddels vijf weken verder is mijn honger naar haar tot onverantwoordelijke hoogte gestegen. Natuurlijk geniet ik van wat gaande is, wil ik wonen deze fijne stad, maar alles voelt als een magnifiek maal in een vijf sterren restaurant, zonder zout; als seks zonder klaarkomen; als het lezen van een prachtig boek zonder laatste bladzijde. En ik huilde vanwege haar afwezigheid of was dit een droom? Dromen doe ik nooit. Evenmin als huilen vanwege liefdesgemis. Toch, ik weet het zeker, vloeiden er liefelijke tranen over mijn verwarde wangen. Lief, kom als je blief hier heen, dan kunnen we doen waar we goed in zijn, zoals alleen wij dat kunnen. Lief, ik mis je, ik mis je fijne lijf en adorabele lach. Waar ben je nou? Ik mis je, ik mis je werkelijk.


4 gedachten over “Missen”

  1. tja het was jouw keuze Mike, je had ook ‘gewoon’ mee kunnen gaan (als zij dat tenminste had toegestaan). Maar ja jij wilde stoer alleen en nu moet je de pijn maar ervaren he?
    Je weet het; Zonder donkerte geen licht, zonder haat geen liefde, zonder Piet geen Sint en zonder Mike geen….. ?
    Sterkte kerel, ik ben bij jou in gedachte zeker als je het zo zwaar hebt
    X jal(s)v

  2. tja het was jouw keuze Mike, je had ook ‘gewoon’ mee kunnen gaan (als zij dat tenminste had toegestaan). Maar ja jij wilde stoer alleen en nu moet je de pijn maar ervaren he?
    Je weet het; Zonder donkerte geen licht, zonder haat geen liefde, zonder Piet geen Sint en zonder Mike geen….. ?
    Sterkte kerel, ik ben bij jou in gedachte zeker als je het zo zwaar hebt
    X jal(s)v

    1. Deze zalvende woorden doen mij meer dan goed. Zij wilde mij er niet bij hebben. Voor geen goud. Nu sleep ik mij door de tijd als Jesus met een doornkrans, die z’n kruis zwoegt door de hitte. Maar, ik voel jouw steun en dat draagt mij door deze vermaledijde tijd. Dank.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.