Kotsen op grote hoogte 

De mannen, die vanaf het begin alles awesome, fantastic en super vonden, lachten waarschijnlijk nog meer, onderling dan en vooral om hem. Hij maakte al meer dan zesduizend parachute sprongen, nooit kotste iemand tijdens een tandemsprong. Tot nu, want 17-4-2017 deed mijn liefdesbronnetje datgene waar ze op voorhand bang voor was. Inderdaad springen uit een vliegend vliegtuig op 15000 feet hoogte is natuurlijk al angstaanjagend, maar overgeven tijdens haar vlucht; daar was ze werkelijk bang voor.


Ik landde voor haar en vond het hele gebeuren een orgastische gebeurtenis, het tofste dat ik ooit heb mogen doen. Het is meer dan waanzinnig uit een kist te jumpen en te voelen dat je weet-ik-veel-hoeveel kilometer ter aarde stoort. De eerste seconden totaal gedesoriënteerd, maar al vrij snel had ik controle, spreidde mijn armen en voelde me als een zwevende adelaar. Ik kon er echt van genieten. Waanzinnig. Dan een beuk als de parachute werd geopend -gelukkig-. Ik hervond rust in de laatste fase van de sprong: het daadwerkelijke vliegen. Ik zou zo nog eens willen, en nog een keer: menselijkheid van het altijd meer willen maakt zich op dit gebied ook meester van mij. 

Containers adrenaline ramden door mijn lijf toen ik weer met trillende voetjes op moeder aarde stond, de Jo was op dat moment in de laatste fase van haar sprong. Zij was vlak na mij gesprongen en ik aanschouwde haar als een zielig hoopje mens hangend aan haar instructeur. Ik ontdekte pas goed dat het foute boel was toen ik haar gezicht, in de vorm van een groen gele zak patat, omlaag zag komen. Na haar landing bleek dat ze gekotst had -ook over haar begeleider, die dit -natuurlijk- geen probleem vond, maar hij wist niet hoe snel hij weg moest komen. Zijn makkers lachden ons rijkelijk toe: ‘Nu krijgen wij allemaal een pilsje, zo gaat dat: als je een koster hebt, betaal je het pils.’ En ook hij liet mij en een misselijke en onder gekotste Jo in een waan van verbijstering achter. 

Nee ze hadden geen spare shirt en als we iets wilden eten konden we dat uit de automaat halen. ‘Nee misselijkheidpilletjes hebben we ook niet. Even wachten en dan gaat de bus terug.’ Super-awesome-fantastic man sky diven, maar een beetje hulp of compassie was hier wel op z’n plaatst geweest. Maar ja, het geld was binnen, waarom zouden ze.   

-Einde- 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.