De liefde

Even schoon als vies, even elegant als weerzinwekkend, even fabelachtig als deplorabel. Eigenlijk, heel eigenlijk is de liefde een gruwelijke samenkomst van twee individuen. Fnuikend, verterend, vernietigend. Niet in het begin. Dan tekent het zich af als een utopische droom in het bestaan. Een onvoorwaardelijke drang om die ander te beminnen als allesoverheersende factor. Rationaliteit verliest, een zelden vertoonde K.O. Het hart is de baas. Samen wordt terwijl dag plaatsmaakt voor nacht gevreeën in het park. Sterren vallen speciaal voor hen. Tijd speelt geen rol. De wereld draagt één doel: het liefhebben van die ander. Een makkelijk en overzichtelijk gegeven.

Maar.
Godverdomme.
Waarom?

Als het langzaam veranderen van kleur door zonlicht verandert er iets. Misschien toch geen K.O. in de ring waar gevoel heerste als usurpator. Ratio kruipt langzaam op . 'Hallo,' klinkt in het hoofd 'is dit wat je wilt?' Het hart pompt onverminderd door, geeft zich niet makkelijk gewonnen. Maar gedachtes blijven komen: 'Ik ben jong, is dit het? We moeten nog lang.' Nu begint de grote klopspier z'n geduld te verliezen: 'Waar ben je mee bezig,' vraagt hij 'het was liefde dat hen samenbracht, ze houden onvoorwaardelijk van elkaar. Dit kan toch niet gebeuren?' Vragen blijven reizen, een intrinsieke veldslag tussen hart en brein. Tussen gevoel en rationaliteit. Het verleden houdt de twee geliefden samen, ze trekken onzeker verder terwijl hoog boven hen sterren zijn gevormd tot een vraagteken. Vrijen in het park gebeurt niet meer. Soms wordt er gepraat, maar angst voor verlies van die ander is groot. Dus doorgaan vanwege iets wat ooit zo mooi was. De liefde verankerd, maar kleuren vervagen.
Alles verandert, en blijft toch hetzelfde. Rust niet gevonden.

Misschien te veel gedachten. De ratio staat inmiddels weer sterkt op zijn benen. Waarom samen varen in en onstuimige rivier?
'Maar zij kunnen toch niet zonder elkaar,' huilt het hart.
'Maar,' riposteert het brein 'moeten ze doorgaan als er vragen zijn?'
'Met vragen heb ik niets te maken. Zij horen simpelweg bij elkaar.'
'Zeker, maar je kan niet ontkennen dat er iets veranderd is.'

Stilte.
Onzekerheid.
Liefde.

Pragmatisch komt rationaliteit met een geniaal idee. Gevoel probeert te knokken, helemaal als het brein doordacht spreekt: 'Waarom zullen wij, jij en ik, elkaar bevechten? Laten we samenwerken, een eenheid vormen.' Het lichaam hervindt rust. Van innige strijd is geen sprake. Er volgt een telefoongesprek met de geliefde aan de andere kant van de wereld: 'Jij bent daar, ik ben hier. Ik gun je uit naam van rationaliteit de vrijheid die je zoekt, waar je behoefte aan hebt.' Kan hun liefde dit aan, is het hart sterk genoeg? De geliefden weten dat de wederzijdse aantrekkingskracht, sterker is dan de honger naar liberté die momenteel heerst. Er wordt gesnikt. Liefde is gruwelijk en wellicht slaan zij de plank helemaal mis, maar soms is het goed, als het even pauze is.

Altijd bij jou.
Xm.

 

 

Eén gedachte over “De liefde”

  1. Liefde is loslaten, aanhalen en weer loslaten. Elkaar missen en elkaar haten. Liefde is dingen samen doen maar ook alleen. Liefde dat doe je voor elkaar. Gr. Gaby

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.