14:14×14 een wonderbaarlijke fotocollage

Een nieuwe rubriek:
14:14 en dat 14 keer

Mijn trouwe reizende, mannelijke metgezel Sjoerd trekt als een dolende Douwe Dabbert over de wereld. Het lijkt mij leuk hem, zo af en toe, te betrekken in deze zeer succesvolle site en dus heb ik het volgende bedacht: maak 14 keer om 14:14 uur een foto en stuur deze kiekjes naar mij. Sjoerd deed op het moment van onderstaand beeldmateriaal gelukkig een trekking door de Grand Canyon, dus dat maakt het aanschouwen voor u, de kijker, aantrekkelijker.
Let op: deze foto’s zijn alleen geschrikt voor 18+. Op een beeltenis is namelijk, toevalligerwijs dat begrijpt u, te zien hoe een in Colorado gelegaliseerde joint wordt gedraaid en een andere foto bevat (te) veel bloot. Rest mij niets dan te zwijgen en bekijk deze prachtige collage.

Fotografie: Sjoerd Diemel
Dit is Denver, maar het kan ook een andere stad zijn.
Fotograaf: Sjoerd Diemel
Dit is hem dan: de bekende Amerikaanse kloof tussen rijk en arm.
Fotograaf: Sjoerd Diemel
Deze steen wordt ook wel eikelsteen genoemd. Als u goed kijkt, ontdekt u misschien wel in de bosjes een stokstaartje. Geen ijsbeer want die heb je daar niet.
Fotograaf: Sjoerd Diemel.
Hier wordt de bovengenoemde legale joint gebouwd. Een vakman puur sang, waar ziet u dat tegenwoordig nog?
Fotografie: Sjoerd Diemel
Bergen in de Grand Canyon groeien naar rechts, als u tenminste aan de linkerkant staat en de foto niet in spiegelbeeld is. Of dat laatste het geval is, weet u nooit.
Foto: Sjoerd Diemel
Het basiskamp van waaruit Sjoerd en Joseph hun trekkingen deden. ’s Nachts ging het trekken onverminderd door.
Fotograaf: Sjoerd Diemel.
De penissteen. Verdere uitleg is overbodig.
Fotografie: Sjoerd Diemel
Het verhaal gaat dat Old Shatterhand langs deze route op zoek was naar zijn Indianenvriend. Toen hem werd gevraagd: ‘Old waar ga je eigenlijk naar toe?’ Antwoordde hij: ‘Ik ga naar Winnetou.’
Fotografie: Sjoerd Diemel
De twee vrienden beleefden een hoop jolijt, lekker klimmen in bomen.
Fotografie: Sjoerd Diemel
Twee spoorwegovergangen. Links voor de heen en rechts voor de terugweg – of andersom. Omdat de machinisten dat zelf ook niet precies weten, worden deze bruggen maar helemaal niet gebruikt.
Een eindige oneindigheid: de paradox van het dode leven.
Fotograaf: onbekend
Sjoerd trekt ook graag zijn kleren uit om zijn met zijn bonkige lijf de hoofden van vrouwelijke bezoekers van dit zwembad op hol te brengen. Naar het schijnt had hij succes, maar die gespierde kerel met die bril links naast hem, had meer succes.
Fotograaf: onbekend
Hier is hij echt: de fotograaf Sjoerd Diemel.
Fotograaf: onbekend
Na veertien dagen en een kop vol herinneringen rijden de twee vrienden huiswaarts. Wat was het leuk.

Fotografie: Sjoerd Diemel, tekst: Michael van der Putten. De foto’s zijn te bestellen voor het luttele bedrag van € 79,80- per stuk. Bestelt u vijf foto’s? Dan is psychische hulp noodzaak.

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Gedicht: worst

Nee, het boeit ons niet: oogverblindende landschappen, uitgesterkte bossen of wandelingen over vulkanische korst.
Geef ons een vuurtje, stokkie en wij bakken worst.

Al dat overdreven gedoe van reizen in een wonderlijke wereld en een daarmee komend euforisch gevoel.
Wij ervaren makkelijker genot, gewoon met een vuurtje en marshmallows, is dat niet koel.

Wij blijven ver weg van weergaloze beestjes, rare vogels en zeeën blauwer dan azuur.
Nee, geen parel witte stranden, grote vissen of een adembenemende natuur.

Wat hebben wij te zoeken op de Noordpool, Himalaya of een een tropisch regenwoud?
En dan de Zuidpool, geen denken aan, dat is toch veel te koud.

Nou, we hebben het zeker wel geprobeerd: samen loeren naar besneeuwde bergtoppen, wandelen door bossen of zwemmen bij koraal.
Maar wat is daar nou leuk aan, wij zien er simpelweg geen heil in, is dat wel normaal?

Bij de Great Barrier was iedereen razend druk met camera’s, er werd zeker duizend keer geklikt.
Wij zater rustig op het bootje, keken naar het prachtige water en dachten: die mensen zijn getikt.

Wij hoeven niet zo nodig, aller hoogst, waanzinnig of verder dan de maan.
Gewoon een stukkie rijden, zolang we samen zijn, ja, dat vinden wij wat aan.

Simpel met ons busje is meer dan genoeg, en een lekkere zonnetje met 28 graad.
En mocht het toch gaan regenen dan duiken wij naar binnen en knuffelen tot en met de daad.

Maar, ’s avonds is het leukst, dan drinken we samen pilsjes, och wat hebben we een dorst!
Met als euforisch hoogtepunt, zelf een vuurtje maken en het bakken van de worst.