Treinreis Omsk – Moskou; de clown zonder glimlach

Diarree, drie uur te vroeg en geoliede moordmachines. Zou na zoveel fijne momenten in al treinen dan eindelijk een rit van pure tegenslag zich aandienen. Zie het hier in het laatste deel van de Trans Mongolië Express.

Treinrit 3 Beijing Ulaanbaatar

Treinreis 3: Beijing Ulaanbaatar 

De spoorbreedte in Mongolië en Rusland is anders dan in China en de rest van de wereld. Daarom moeten de onderstellen worden vervangen, een traag en slopend proces, maar het gebeurt wel ieder dag opnieuw.

Treinreis Hanoi -> Nanning 

1. Wc-rol

De trein sjokte terwijl dag plaatsmaakt voor nacht. Ik was op weg van Hanoi naar Nanning, een stoffige stad China dacht ik  waar oudheid bij elkaar wordt gehouden door één levensader:  een roestig spoor met aan weerzijden vervallen gebouwen, die het communiste uitademen als de laatste zucht van een hoogbejaarde. Het binnenrijden van een nieuwe trein in deze stad voelt, fantaseerde ik, als een hartslag; nieuw bloed, nieuw zuurstof in deze vervallen wereld. Maar mijn verwachting stond mijlen ver van de werkelijkheid. Tijdens het binnentreden van Nanning aanschouwde ik tien mintuten door het couperaam tientallen, zo niet honderden flatgebouwen, de een groter dan de ander. Sommige in aanbouw, maar allen toonden het tekenende beeld van deze in ontwikkeling zijnde wereldmacht.

Gisteravond nam ik onzeker plaats in mijn coupé. Vier bedjes vormen het domein van treinreizigers. Ik hoopte op een hobbelige, rustige nachtrust, maar kort na vertrek werd mij verteld, in gebrekkig Engels, dat er twee controles zouden zijn vanwege het overgaan van de grens met China. Rond twee uur werd er dwingend gebonsd, de Vietnamese douane in een eenzame nacht. Alles uit de trein, koffers en tassen gecontroleerd. Ik zag ze zelfs met lichten zoeken onder de treinstellen. Daarna slapen, maar tegen vijven werd er weer geklopt. Opnieuw moest alles uit de trein en controleerde Chinese douaniers paspoorten onder het toeziend oog van in legerkleding gehesen, boos kijkende mannetjes. Ik stond vooraan, maar aan de beurt bleek dat ik was vergeten een aankomtsformulier in te vullen – zo één als in het vliegtuig – en dus werd ik met een emotieloze blik en meedogenloze arm weggewezen.

We maken een spong dat kan als je schrijft, want ik wil mijn lezer niet zo lang laten wachten als ik moest doen. Veertig minuten later lag ik met oordoppen en een slaapmaskertje in mijn bedje. Ver weg hoorde ik de locomotief aldoor toeteren en in gemoedelijk cadans vond ik nachtrust. Heerlijk. Ik sliep als een roos, maar werd voor een derde maal gewerkt door luid geklop op de deur: we waren bijna bij Nanning werd mij verteld. Dank u. Ik keek uit het raam en zag wat ik eerder beschreef: flatgebouwen tot de horizon.

Nu zit in in een koffietentje in een shopping mall in Nanning, en ook hier stopt het avontuur niet. Ik voelde net de onstuitbare drang te moeten poepen; geen man over boord, dacht ik, ik ben immers in een wereldstad en dus liep ik naar de wc. Hier aangekomen een grootste ontdekking: geen wc-papier. Nog steeds geen zorgen, er zijn meerdere toiletten. Maar weer: geen afveegpapier, net als in alle wc’s. Verdomme wat nu? Ik liep terug naar mijn tas in de koffietent en haalde een verse closetrol tevoorschijn. Eerlijk gestolen voor het geval dat… en dus lieve lezen een tip van deze dolende geest:

Wees voorbereid als reiziger en steel een rol wc-papier, het liefst van een maat.
Dat vindt hij vast niet erg, zo lang je er maar eentje achterlaat.

Wordt vervolgd.

Treinrit twee: van Hanoi naar Beijing

Het doel: met de trein van Ho Chi Minh naar Portugal. In het onderstaande filmpje zie je mijn treinrit van Hanoi (Vietnam) naar Beijing, en dat was best wel geinig.

Lief kusje!