Omsk: diarre, Dostoevsky, militairen

1. Weelderige puist in de Oblast

Een langwerpige ruimte, tl-licht, witte tegels en een kraan met ernaast een luchtverfrisser, zeer nodig want ik was te vaak te vinden in dit kamertje dat overal ter wereld mensen in rust hun behoefte laat doen. Net als voorgaande dagen, in doorleefd Omsk, oud en versleten als een desolate fabriek, komt er uit mijn anus water gespoten dat zelfs op de tegels spetters nalaat. Wat zou er op mijn rug zitten? Ik wil Uber bestellen, maar de enige die op dit onchristelijke tijdstip rondrijdt, is niet langer beschikbaar. Kut, ik heb er één nodig. Mijn trein vertrekt over ruim een uur. Het waren bijzondere dagen in deze Siberische stad, voornamelijk vanwege mijn vloeibare maag en nog vloeibare ontlasting. De anderhalf miljoen inwoners ontmoeten weinig toeristen, wat mijn zonderlinge verschijning kleur gaf.

“Omsk: diarre, Dostoevsky, militairen” verder lezen