2. Omsk: diarree, Dostoevsky, militairen

Militairen met hun worst

De militaire jongens zijn verdwenen, spanning van de fles. Ik vond ze niet irritant en natuurlijk waren ze meer dan welkom, maar ik heb diarree als de Niagara waterfalls. Er lijkt een aambeeld in mijn buik te zitten, een alles ophoudende stuwdam. De behoefte aan rectale ontluchting tot grote hoogte gestegen, evenals angst voor sfeerverlagende, stinkende scheten. Gelukkig hield mijn buik zich, ze merkten niets. Ik kijk naar mijn bedje. Dit enige, voor mij, stukje privédomein van den treinreiziger, moest ik deze reis vaker dan me lief was delen. In een cabine zijn twee hoge – en twee lage bedden. De onderste zijn prettiger omdat je beter kunt zitten en een tafeltje hebt. Vaak lagen de twee legerjongens, waarvan er één met mij op de foto wilde, rustig op hun bovenbedden te slapen. Maar liggen wordt na uren saai, dat begrijp ik en dus kwamen ze soms omlaag om hun benen te strekken of te eten.
Automatisch maakte ik ruimte om hen te laten zitten, ik ben een sociale jongen, helemaal toen ik zag hoe die ene met mijn mes speelde. “2. Omsk: diarree, Dostoevsky, militairen” verder lezen

Omsk: diarre, Dostoevsky, militairen

1. Weelderige puist in de Oblast

Een langwerpige ruimte, tl-licht, witte tegels en een kraan met ernaast een luchtverfrisser, zeer nodig want ik was te vaak te vinden in dit kamertje dat overal ter wereld mensen in rust hun behoefte laat doen. Net als voorgaande dagen, in doorleefd Omsk, oud en versleten als een desolate fabriek, komt er uit mijn anus water gespoten dat zelfs op de tegels spetters nalaat. Wat zou er op mijn rug zitten? Ik wil Uber bestellen, maar de enige die op dit onchristelijke tijdstip rondrijdt, is niet langer beschikbaar. Kut, ik heb er één nodig. Mijn trein vertrekt over ruim een uur. Het waren bijzondere dagen in deze Siberische stad, voornamelijk vanwege mijn vloeibare maag en nog vloeibare ontlasting. De anderhalf miljoen inwoners ontmoeten weinig toeristen, wat mijn zonderlinge verschijning kleur gaf.

“Omsk: diarre, Dostoevsky, militairen” verder lezen

Visums regelen

Na de avontuurlijkheden in Mui Ne doe ik mijn eerste treinrit van Ho Chi Minh naar Hanoi. Daar aangekomen word ik op de late avond overvallen door een gemoedelijke chaos – complete waanzin. Op elk mogelijk manier worden zintuigen tot het maximale geprikkeld. Overal geluiden van brommers, geschreeuw of ander lawaai. Duizend en één geuren rammen als wilde stieren je reukorgaan binnen, het visuele als een constante stroom uit een Amerikaanse actie film, rust nooit geboden. In Hanoi is mijn voornaamste doel het verkrijgen van mijn visums voor China, Mongolië en Rusland. “Visums regelen” verder lezen